Αυτό είναι έρωτας;

Πιθανότατα να μη το διαβάσει αυτό το κείμενο κανείς, ίσως να μην τα παραδεχτώ ποτέ όλα αυτά στον εαυτό μου αλλά ένιωσα την ανάγκη να γράψω για κάτι που δεν έχω ξανά νιώσει, κάτι πρωτόγνωρο, όμορφο.

Δεν ξέρω τι είναι έρωτας, γνωρίζω αυτό το συναίσθημα και το πως αποτυπώνεται μέσα από τις ταινίες, δεν το έχω νιώσει προσωπικά. Νομίζω. 

Τι σημαίνει όταν τον βλέπεις και νιώθεις έναν κόμπο στο στομάχι; Να περιμένεις εκείνο το μήνυμα που θα σου πει σε 5' είμαι σπίτι σου ή το "θέλω να σε δω έστω για λίγο γιατί αύριο πρέπει να ξυπνήσω πρωί" και να νιώθεις χαρά, έτσι απλά με κάτι τόσο απλό. Είναι αυτό έρωτας; 

Να συζητάτε ως το πρωί, να μη συμφωνείται σε τίποτα από όσα λέτε αλλά η χημεία να υπάρχει στον αέρα. Να σε κοιτάει με την άκρη του ματιού του και μετά να χαμογελάει, να σε πειράζει, να σε κάνει να θυμώνεις για να σε ακούει να γκρινιάζεις. Αυτό είναι το συναίσθημα; Να σε φιλάει και να νιώθεις πεταλούδες στο στομάχι, μια ασφάλεια από το πουθενά. Να είναι σοβαρός αλλά όταν τον κάνεις να γελάει να φωτίζεται όλος ο ουρανός. 

Μπορεί αυτό να νιώθουν οι ερωτευμένοι ή απλά να είναι ενθουσιασμός για το κάτι καινούριο. Δεν ξέρω τι είναι έρωτας, αλλά αν είναι όλα τα παραπάνω είμαι τυχερή και μόνο που το ζώ έστω και για λίγο.

Μακάρι όλα τα αγόρια του κόσμου να είναι όπως αυτός, να σου λέει θέλω να σε δω, βγες από το σπίτι.

Αφιερωμένο, ξέρεις εσύ. Ευχαριστώ που μπήκες στη ζωή μου, δε θα ξεχάσω ποτέ το πως με κοίταξες εκείνο το μεσημέρι και ξεκίνησε η μικρή μας ιστορία. Εύχομαι να μπόρεσα έστω και λίγο να "φώτισα" τα βράδια σου, όπως εσύ τα δικά μου.

Φιλιά.